Jeanet van Omme

waar vader is hij mag toch wel eens terugkomen weet
jij waar hij is weet je dat niet zeg ik hij is dood kijkt ze
weg het lijkt of dit mijn moeder is deze vrager met haar
eeuwenoude handen maar of dat zo is weet ik niet
mevrouw met de kledingvoorschriften die haar
dromen vertelt weet jij waar hij is weet je dat niet
zangeres op de overloop en dronkelap op de wc tuinier
die in zichzelf praat hij mag toch wel eens terugkomen
meisje in Enschede en haar verzonnen vriendje onder
de krentenboom moeder van drie dochters zeg ik hij is
dood kijkt ze weg slappelachvrouw rokende lezer
rotsige ruziemaker weet jij waar vader is weet jij waar
hij is weet je dat niet zeg ik hij is dood kijkt ze weg hé
een zeilboot ruim die taart eens op leuke mensen en ze
wijst naar een foto van zichzelf en weet jij waar hij is

Dit gedicht zond ik in september 2016 in voor de Meander poëzieprijs. Ik won deze ronde niet, maar kreeg wel een eervolle vermelding en de uitnodiging om mee te doen met de volgende ronde. Zie ook http://meandermagazine.net/wp/?auteur=omme

p.s.

Ik las het gedicht voor aan de Engelstalige deelnemers van de workshop op het Schotse eiland Iona, die ik onlangs volgde. Het woord ‘slappelachvrouw’ trok de aandacht. En een paar mensen konden raden dat het over ‘familie’ ging.

Het is betoverend: weten dat de luisteraars alleen betekenis kunnen geven aan het gedicht via de klank en het ritme van mijn stem en woorden.

Van 20-26 oktober ben ik op het Schotse eiland Iona, voor een cursus beeldend werken o.l.v. de Britse kunstenaar Kate Walters. Spannend!

We will work in a ceremonial way, but without undue strictness. The work we do there will have power and be gentle; the emphasis will be on the feminine. In the hostel there is a large work room which we will use for practical activities such as guided drawing, monotype, writing, and painting. You will be encouraged to keep a sketch/notebook to record all your insights, dreams, and processes.

Sinds mei 2016 maak ik min of meer dagelijks een collage. Op 18 mei begonnen uit een impuls, maar inmiddels geen impuls meer. Het is onderdeel van mijn dag geworden. Ochtendinspiratie. Ik zou niet meer zonder willen.

Met deze collages ben ik een ander vakgebied aan het verkennen. En dat is heel verrijkend. Net alsof ik brutaler durf te zijn. Onverschilliger. Nauwkeurig, maar niet te netjes. Het helpt me bij het schrijven. Denk ik. Lastig om te zeggen hoe dan.

Mijn intuïtie is waar ik op vaar – ik heb nauwelijks vakkennis ter beschikking. Al moet ik zeggen dat er wel ambachtelijk inzicht ontstaat. Al doende leert men, is zeker van toepassing. En nu dus een cursus. In Schotland.

The drawing work will not be about making pretty pictures but rather accessing deep bodily impulses (which surface in such a beautiful and pure place) so I hope you would find it inspiring and accessible. Iona is a most impeccable place, seemingly untouched by modern human ways. It is also known as a ‘thin’ place where the veils between worlds are diaphanous. Your dreams may well increase in their clarity and colour; mine always do.

Mijn collages zijn te zien op mijn Instagram-account.