Aan het stuur

De kleine Shiba uit Afghanistan is razend intelligent en vliegt door haar boek. Ze heeft ook een kapotte fiets, waar ze steeds vanaf valt. Van de gemeente heeft ze een nieuwe, zwaardere fiets gekregen, vertelt ze opgetogen, een paar weken later.

Tijdens de pauze vraag ik wat haar plannen zijn na haar inburgeringsexamen.

‘Ik wil tolk worden, dat ben ik eigenlijk al voor de mensen in mijn kerk. En politie-agent.’  Ik buig me naar haar toe om haar beter te verstaan. ‘Ik auto,’ vervolgt ze zacht. ‘In main land vrouwen niet autorijden, ik altijd naast chauffeur. Ik wil zélf. Mét sirene.’ Ze doet alsof ze een stuur in handen heeft.

Shiba woont in een flat in Amsterdam-Noord. Met een mooi grasveld voor de deur en bomen die in bloei staan. Kinderen die voetballen. Soms is ze bang, zegt ze. Dan opent ze de gordijnen en ziet ze dat alles rustig is.

Ik vraag haar of ze haast heeft. Als ze geen haast heeft, moet ze vooral in dit leuke klasje blijven zitten. Maar ik kan me voorstellen dat het een beetje te langzaam voor haar gaat.

‘Ja, gaat wel langzaam, sorry, ik wil niet zeggen,’ fluistert ze. Ze hoeft geen sorry te zeggen, ik neem haar kritiek niet persoonlijk.

In een klassengesprek over maaltijden uit het eigen land, zegt ze dat ze niet kan koken. ‘Shiba is een feministe’, zeg ik. ‘Ze wil politie-agent worden, dat vindt ze belangrijker dan koken.’ Shiba krimpt ineen. Zoveel aandacht.

Later mailt ze, dag aardige juf.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s