waar vader is hij mag toch wel eens terugkomen weet
jij waar hij is weet je dat niet zeg ik hij is dood kijkt ze
weg het lijkt of dit mijn moeder is deze vrager met haar
eeuwenoude handen maar of dat zo is weet ik niet
mevrouw met de kledingvoorschriften die haar
dromen vertelt weet jij waar hij is weet je dat niet
zangeres op de overloop en dronkelap op de wc tuinier
die in zichzelf praat hij mag toch wel eens terugkomen
meisje in Enschede en haar verzonnen vriendje onder
de krentenboom moeder van drie dochters zeg ik hij is
dood kijkt ze weg slappelachvrouw rokende lezer
rotsige ruziemaker weet jij waar vader is weet jij waar
hij is weet je dat niet zeg ik hij is dood kijkt ze weg hé
een zeilboot ruim die taart eens op leuke mensen en ze
wijst naar een foto van zichzelf en weet jij waar hij is
Dit gedicht zond ik in september 2016 in voor de Meander poëzieprijs. Ik won deze ronde niet, maar kreeg wel een eervolle vermelding en de uitnodiging om mee te doen met de volgende ronde. Zie ook http://meandermagazine.net/wp/?auteur=omme
p.s.
Ik las het gedicht voor aan de Engelstalige deelnemers van de workshop op het Schotse eiland Iona, die ik onlangs volgde. Het woord ‘slappelachvrouw’ trok de aandacht. En een paar mensen konden raden dat het over ‘familie’ ging.
Het is betoverend: weten dat de luisteraars alleen betekenis kunnen geven aan het gedicht via de klank en het ritme van mijn stem en woorden.
Jeanet van Omme 